Lezing Afscheidsfotografie

Afscheidsfotografie vertelt het verhaal achter het afscheid — een verhaal van liefde, verbinding en herinnering.

Waarom ik mijn verhaal wil delen

Mijn doel is om mensen te laten zien dat afscheidsfotografie niet gaat over het vastleggen van verdriet, maar over het bewaren van liefde, verbinding en herinneringen voor de toekomst.
Met mijn lezingen wil ik taboes doorbreken, inzichten delen en laten zien hoe beelden nabestaanden kunnen helpen in hun rouwproces.

Afscheidsfotografie is voor velen een nog onbekend fenomeen. Het onderwerp kan beladen zijn, en juist daarom wil ik er open over spreken.
Met mijn lezingen draag ik bij aan het doorbreken van taboes rond het vastleggen van een afscheid. Ik richt mij hierbij op hospices, bejaardentehuizen en geestelijke instellingen — plekken waar afscheid en herinnering een grote rol spelen.

Mijn motivatie komt niet voort uit het fotograferen van mensen in verdriet, maar uit het diepe besef hoe waardevol het is om het hele verhaal van een uitvaart of afscheid vast te leggen.
Het is een blijvend document dat nabestaanden steun kan geven in hun rouw- en verliesverwerking.

Hoe fotografie kan helpen bij rouwverwerking

Tijdens mijn lezingen deel ik hoe een fotoreportage van een afscheid kan bijdragen aan verwerkingsprocessen:

• Herinneringen vasthouden – Foto’s maken het mogelijk om later terug te kijken, ook op veel latere momenten, wanneer de eerste emoties zijn gezakt.
• Helderheid bieden – Beelden helpen nabestaanden om te begrijpen en te accepteren wat er gebeurd is, vooral in de roes van de eerste dagen en weken.
• Samen terugkijken – Het album is een middel om met familie of andere betrokkenen samen stil te staan bij het afscheid.
• Voor kinderen – Voor jonge nabestaanden, die soms te klein zijn om alles bewust mee te maken, geven foto’s het bewijs dat zij erbij waren en wie aanwezig was.

Vaak hoor ik na de lezing dat men het fijn vindt dat afscheidsfotografie een goede toevoeging biedt op de uitvaartplechtigheid. Ook komen er mensen naar me toe die nooit eerder van dit fenomeen hadden gehoord: “Had ik dit maar eerder geweten dan had ik nog een mooie herinnering aan deze inktzwarte dag gehad.”
Dit onderstreept voor mij hoe universeel de behoefte is om momenten vast te leggen en te bewaren.